بودن یا نبودن آیا مسئله به واقع این است؟

جمعه ساعت 4:50 مورخ 10/08/87

دارم سریال Lost  می بینم قسمت 12 را تمام کردم سریال جالب و هیجان انگیزی است  که کمی هم فکر پشت آن پنهان شده و از فیلمنامه نسبتاً قوی و عامه پسندی برخورداره؛ نمی خواستم قبول کنم که این سریال هم قابل دیدنه ولی با توصیفی که دوستان کردند نمی شده بیش از این از آن چشم پوشی کرد.

یه فنجان چای برای خودم ریختم و با خرما می خورم

کسی خونه نیست!

بخاری داره گُروگُرمی کنه و گرما تو خانه پخش می کنه و آدم می تونه تاثیرش رو پوست شونه هاش حس کنه که از مزایای با آستین رکابی گشتن همان است و بیش هم البته!

انبوهی از ایده ها برای نوشتن به ذهنم هجوم می آوردن و در مورد هر کدام مطلب هایی از ذهنم می گذره ولی وقتی که می خوام بیام در موردشان بنویسم انگار که دود شده اند و رفتن هوا

ترس از نوشتن همیشه با آدم هست گویی زیر گلو را گرفته و می خواد که خرخره آدم بجود، ترس از مورد قضاوت قرار گرفتن

یه فنجان چای دیگه باید برای خودم بریزم من همیشه عادت دارم که دو تا فنچان چای بنوشم اولی با خرما یا یه چیز شیرین مثل شکلات و دومی تلح تلخ بدون قند، پانزده سالی می شود که قند نمی خورم به همراه چای!

مگه غیر از اینه که ما همه مورد قضاوت دیگران قرار می گیرم، با حرف زدنمان،رفتار و کردارمان پس حالا نوشتن هم اضافه بشه به همه آن مولفه هایی که از آدم یه چهره بیرونی می سازد. 

یه چایی بار خودم می ریزم و میام می گذارم کنار نوشته ها

چراغهای حال خاموش وتلویزیون بازی استقلال و ذوب آهن را نشان می دهد انگار که صفر صفر هستن و عادل گزارش می کند که صدایش در حاشیه ذهنم شنیده می شود

روشنایی هوا از پشت پرده به داخل تزریق می شود وکم کم داره از شدت و قدرت  نفوذش کاسته می شه می دانم که تا انقریبی دیگر چیزی از بیرون به داخل نخواهد آمد.

به حالت دمر درازکش شدم و بالشی زیر شکمم گذاشتم تا به قوس کمرم فشار نیاید

نگاهی به تلویزیون می اندازم یکی انگار به یکی پاس داده ...

چای را سر می کشم و به اعماق ذهنم شیرجه ای می زنم تا شاید چیز دندان گیری گیرم بیاید و بتوانم آن را بپرورانم ، چای من باید داغ داغ باشد و البته خوش رنگ که اگر نباشد هیچکدام، که دیگر کارکرد چای را برایم ندارد

پس کجایند آنهمه ایده های به ظاهر قابل اعتنا که دایم مخ می خوردند و می خواستند که بیرون بجهند

همانند مرغان فصلی هر وقت که لازمشان داریم پر می کشند و کوچ می کنند

استقلال یه موقعیت خوب را از دست داد!...

دغدغه ما برای زندگی یا در جریان زندگی چیست؟

دیگه سخت بتوانم خطوط را بر صفحه ببینم

آگهی بازرگانی...

دغدغه ما باید چی باشد و چگونه باشد دغدغه من چیه دغدغه تو چیه

دغدغه تو که به خودت مربوطه مال من هم که به خودم مربرطه

حالا من می خواهم چه کاری انجام دهم باید به این موضوع فکر کنم این که روزها شب می شود و شب ها روز و من همچنان به دور خود می چرخم

به راستی ما داریم رشد می کنیم یا اینکه این خیالی واهی و پوچ است

تبلیغ فیلم کنعان - شامپو صدر صحت - اخوان...

به خودم نهیب می زنم که تو مال این حرفا نیستی که بخواهی کمی جدی در مورد روزمرگی خودت و نقشه و برنامه ای برای آیندت فکر کنی

بهتر نیست این کازه کوزت جم کنی بری بقیه Lost  ببینی

ایده جزابیست

قسمت 13

سه زن - منیژه حکمت

نیمه دوم بازی

اذان

 - اینکه صبح 45 دقیقه تو اتوبوس سرپا باشی تا به شرکت برسی خودش عالمی داره!

- نمی دانم دیشب گزارش این جوجه خبرنگار کامران نجف زاده را دیدید یا نه که در مورد سفر اقای احمدی نژاد به نیویورک بود.

جالب اینجاست که اول گزارش خودش عنوان می کنه که می خواد نگاه واقع بینانه و منصفانه ای داشته باشد ولی امان از انصاف و واقع بینی!

ابتدای گزارش که صحنه هایی از یکی از خشن ترین فیلم های ساخته شده چند سال اخیر در مورد نیویورک " دارو دسته نیویورکی ها" را نشان می ده که از همان ابتدا تلقین خشونت و نامردی و قتل و جنایت را در پس زمینه ذهن بیننده نسبت به آمریکا حکاکی می کنه بعدش هم غیر از صحنه هایی از رئییس جمهور مشغول نشان داردن تمام سیاهی و فقر و جنایت و دست انداختن آن مولفه هایست که میلیون ها نفر نه تنها با آنها زندگی می کنن بلکه آرزوی رفتن به آنجا را دارن

خلاصه این گزارش هم همانند بقیه گزارش های این آقای تازه به دوران رسیده که به خاطر پاچه خواری های زیرکانش خیلی هم زود گل کرد و تو دهن ها افتاد دیشب پخش شد و احتمالا در شب های آتی نیز به دلیل جذابیتش دوباره پخش خواهد شد.