بودن یا نبودن آیا مسئله به واقع این است؟

کدام قله کدام اوج ؟

مگر تمامی این راههای پیچاپیچ

در آن دهان سرد مکنده

به نقطهء  تلاقی و پایان نمیرسند ؟

به من چه دادید ، ای واژه های ساده فریب

و ای ریاضت اندامها و خواهش ها ؟

اگر گلی به گیسوی خود میزدم

از این تقلب ، از این تاج کاغذین

که بر فراز سرم بو گرفته است ، فریبنده تر نبود ؟

                                                                 فروغ

وقتی ادم های کوچک (مثل من)بخواهند در باره آدم های بزرگ(مثل او) چیزی بنویسند در اکثر مواقع نه تنها خودشان را مضحکه دیگران می کنند بلکه امکان دارد از روی نادانی همه چیز را بزنن و خراب کنن؛(همانند فیلی در مغازه چینی فروشی) برای همین ترجیح می دهم که دهان فرو ببندم تا تاریخ خود گواه بزرگی، عظمت و شکوه بزرگان ما باشد.

تنها جسارت می کنم و جرئت به خود می دهم تا سلام کنم؛

 پس سلام بر "فروغ"

                        فروغ بی پایان

فروغ ابدیت

فروغ جاودانه هستی

"فروغ" دلها

فروغ اعماق روح خودم

            "فروغ" تولد؛ "تولدی دیگر"

                                                            فروغ عصیان روح بشریت

                                                                                           "فروغ" بادبادکها

سلام بر" فروغ"

 که "دیوار" را مفهومی از آغاز بخشید

                                                فروغ که  از اسارت "اسیر"ی خود به در آمد

سلام بر خالق فصل سرد

                                    او که  "به راستی ایمان آورد به آغاز فصل سرد"

سلامی به پهنای کهکشان راه شیری بر او

راستی چه شد و چه بر او رفت که او این نام را برگزید

هملت

نفرين بر عشق كه مي سوزاند و مي ميراند

نفرين بر تمام عشقهاي زميني

نفرين بر تمام عشاق جهان كه عاشق تو اند

چند بار عاشقت شوم و چند بار مي روي

من كه بيش از يكبار نديدمت 

نفرين بر چشمان سياهت,

و بر مژگان بلندت  

كه آتش زدندو بسته شدند,

 نفرين بر تو كه ديگر نمي خاهم ببينمت

نفرين بر سرنوشت 

نفرين بر خدايان كه اينقدر حسودند

نفرين بر زووس كه باز عاشق تو شد

و باز تو را از من ربود

نفرين بر عشق كه ديگر عاشق نخواهم شد

وبر تو اگر معشوق شوي! مگر مي تواني

نفرين بر تمام كهكشان راه شيري

كه عاشق تو شد

نفرين ذره ذره يك قطره آب بر اقيانوس آرام 

كه اينقدر آرام و ساكت است

نفرين بر تمام عشقهاي آسماني

                  ديگر نمي توانم نفرينت كنم 

                                         چون دوستت دارم

                                                              ۱۳۷۹                       

                                                                     هملت

تقل مطالب با ذکر ماخذ بلا مانع است. سرقت ادبی ممنوع لطفاْ.

با سلام، این شعر یا قطعه ادبی را که خودم نوشته برایتان آوردم هفته دیگر هم ترجمه اش را می گذارم.

For the one who has not understood , how much it is sufferable, how much it is torturable, how much..., when you reach to the end of the way in the deepest part of your cells & he/she that  is miles far away doesn’t know not only in the mind nor in heart. 

بوف کور :

در زندگی زخمهايی هست که مثل خوره در انزوا روح را آهسته در انزوا می خورد و میتراشد. اين دردها را نمیشود به کسی اظهار کرد، چون عموما عادت دارند که اين دردهای باورنکردنی را جزو اتفاقات و پيش آمدهای نادر و عجيب بشمارند و اگر کسی بگويد يا بنويسد، مردم بر سبيل عقايد جاری و عقايد خودشان سعی می کنند آنرا با لبخند شکاک و تمسخر آميز تلقی بکنند -زیرا بشر هنوز چاره و دوائی برايش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی بتوسط شراب و خواب مصنوعی بوسیله افیون و مواد مخدره است- ولی افسوس که تاثیر این گونه دارو ها موقت است و بجا ی تسکین پس از مدتی بر شدت درد میافزاید. آیا روزی به اسرار این اتفاقات ماوراء طبيعی ، این انعکاس سایهء روح که در حالت اغماء و برزخ بين خواب و بيداری جلوه می کند کسی پی خواهد برد؟ من فقط بشرح یکی از این پیش آمدها می پردازم که برای خودم اتفاق افتاده و بقدری مرا تکان داده که هرگز فراموش نخواهم کرد و نشان شوم آن تا زنده ام، از روز ازل تا ابد تا آنجن که خارج از فهم و ادراک بشر است زندگی مرا زهرآلود خواهد کرد- زهرآلود نوشتم، ولی می خواستم بگویم داغ آنرا هميشه با خودم داشته و خواهم داشت. من سعی خواهم کرد آنچه را که یادم هست، آنچه را که از ارتباط وقايع در نظرم مانده بنويسم، شايد بتوانم راجع بآن یک قضاوت کلی بکنم ؛ نه، فقط اطمینان حاصل بکنم و یا اصلا خودم بتوانم باور بکنم - چون برای من هیچ اهمیتی ندارد که دیگران باور بکنند یا نکنند-فقط میترسم که فردا بمیرم و هنوز خودم را نشناخته باشم- زیرا در طی تجربیات زندگی باین مطلب برخوردم که چه ورطهء هولناکی میان من و دیگران وجود دارد و فهمیدم که تا ممکن است باید خاموش شد، تا ممکن است بايد افکار خودم را برای خودم نگهدارم و اگر حالا تصمیم گرفتم که بنویسم ، فقط برای اینست که خودم را به سایه ام معرفی کنم - سایه ای که روی ديوار خميده و مثل اين است که هرچه می نویسم با اشتهای هر چه تمامتر می بلعد –برای اوست که می خواهم آزمايشی بکنم: ببینم شايد بتوانیم یکدیگر را بهتر بشناسيم. چون از زمانی که همهء روابط خودم را با ديگران بريده ام می خواهم خودم را بهتر بشناسم...

سلام و عرض ادب؛

 با نام خداوندگار بخشنده و توانا آغاز می نمایم این خود نوشت را؛ باشد که او یاریم نماید.